Waarom?

We wisten dat het eraan zat te komen. We hadden de 'is dat?' en 'wat dan?' fase al gehad. En het klopt, toen kwam de 'waarom?' fase.. Inmiddels weten we al niet anders meer, we horen het de hele dag. Niet één keer, maar net zo lang tot een gesprek eindigt met "dat weet ik ook niet" of "daarom" van onze kant.

Ik vind het leuk. De gesprekken die we tegenwoordig hebben gaan steeds dieper en E. lijkt de vraag niet alleen uit gewoonte te stellen maar ze is ook oprecht geïnteresseerd in alles, maar dan ook alles, wat ze ziet, hoort, ruikt of voelt.

De gesprekken komen niet alleen van onze kant, maar ze komt zelf ook steeds vaker met wijze woorden. Regelmatig maakt ze ons aan het lachen wanneer ze een goede reden geeft voor iets wat ze doet.

Daarnaast is E veranderd. Het lijkt wel of ze met haar verjaardag haar peuterpubertijd achter zich gelaten heeft. Ze is er niet meer op uit om de hele dag tegen de regels in te gaan, maar heeft er plezier in om te helpen bij allerlei activiteiten, om zichzelf te verzorgen en ze geniet ineens van allemaal rustige spelletjes zoals strijkkralen, kleien en rolitballetjes op dezelfde kleur in hun vakjes leggen :).

Voor E is ze heel zorgzaam. Die twee beginnen ineens samen te communiceren zonder hulp van buiten af. Zo stond er bijvoorbeeld vanmiddag een leeg potje op tafel. E wilde het potje hebben maar kon er niet bij...

"Ik kan niet bij het potje..." S strekt haar arm uit en pakt het potje zelf.
Dan zegt S "diet, diet, diet (dicht)" Vanuit mijn ooghoek volg ik het tafereel.
E antwoord "zal ik hem even voor je open maken S? geef het maar aan mij".
Gewillig zie ik S het potje afstaan en E vervolgens aan het dopje peuteren.
Zo gaat dat een tijdje verder.. helemaal tevreden met elkaar.

Vanmiddag bij het boodschappen doen, hoorde ik E zelfs zeggen -op het moment dat S ging staan in het boodschappenkarretje- "doe maar niet liefje, anders val je". Zo schattig.

Wat boffen wij toch met onze meisjes!

Feestweekend

E is 3 jaar! En dat hebben we gevierd natuurlijk. Eigenlijk heeft ze het 3 keer gevierd. Op zaterdagmorgen samen met haar zusje en 7 meiden uit de straat, op zondagmiddag met een hoop visite en op dinsdag bij haar gastouders met haar zusje en 4 andere gastkinderen. Alles bij elkaar is ze natuurlijk enorm verwend met cadeaus, en ze heeft ervan genoten. Ze geniet er eigenlijk nog steeds van, want alle kadootjes vielen goed in de smaak.

Toen E 's morgens beneden kwam, nadat we voor haar gezongen hadden, klom ze in haar versierde stoel en ging ze zichzelf tekenen met de slingers erbij :)

 Samen met de meiden uit de straat versierde ze taartjes..

 En onze tuin :)

6 jaar geleden...

Riep ik 'JAAA' in het gemeentehuis van Hilversum

en trouwde ik met mijn lief in de kerk in Lage Vuursche.

Nu, 6 jaar na deze prachtige dag, vierden we het samen-zijn met een weekend weg, samen met de meisjes. We hebben genoten van het lekkere weer, van het zwembad

 en van de minidisco met 'Koos Konijn'.

De meisjes waren helemaal weg van de minidisco. We horen E thuis nog regelmatig zingen:

'ze kunnen zeggen wat ze willen maar de olifant, heeft de allerdikste billen van het hele land'.

Nieuwste ontwikkelingen

Kinderen ontwikkelen zich sneller wanneer ze meer aandacht krijgen. Zo ook in onze vakantie. Nu we drieënhalve week veel tijd met elkaar hebben doorgebracht zijn er weer allerlei sprongetjes gemaakt.

Met de zindelijkheid van E gaat het erg goed. Ze geeft het keurig aan wanneer ze naar de wc moet. Dit doet ze thuis, maar ook onderweg. Eigenlijk gaat het onderweg nog beter, want plassen in de bosjes heeft haar voorkeur. Thuis hebben we van tijd tot tijd een 'ongelukje'. Meestal komt het door oponthoud. Als ze tussendoor is afgeleid, lekker met vriendinnetjes speelt, even staat te dromen of eerst haar handen gaat wassen (ook dat gebeurt) dan komt de plas al voor ze goed en wel haar broek naar beneden heeft.

S is ondertussen ook hard op weg naar zindelijkheid. Ze geeft het zelf aan wanneer ze moet plassen door ssssss te zeggen (slissen). Als ze met wat hulp op het potje komt dan doet ze keurig een plas. De grote boodschap kondigt ze aan met hetzelfde geluid, alleen dan meestal nadat het in haar luier is beland.

 E heeft vorige week een 'grote meiden fiets' gekregen. Het is een flinke fiets en op de laagste stand kan ze net bij de trappers. Met haar fietshelmpje op heeft ze al dappere pogingen gedaan om zelfstandig buiten te fietsen. Maar ook met zijwieltjes vindt ze het allemaal nog wat wiebelig. Dat ze een paar keer (bijna) met de fiets opzij in de bosjes gevallen is heeft haar zelfvertrouwen niet omhoog geholpen. Toch is ze wel trots op haar grote fiets. Toen ze in het speeltuintje was kwam er een een meisje voorbij gefietst (jaar of negen, omafiets), toen het meisje voorbij was riep ze haar na: 'ik heb ook een grote fiets hoor!'. Het meisje kon haar niet horen, maar ik kon een glimlach niet onderdrukken.

 De praatjes worden hier steeds wijzer. E weet precies wat ze bedoelt en kan zichzelf heel goed duidelijk maken. Ze denkt een hoop.. 'ik denk dat de glijbaan nog nat is' en zulk soort voorspellingen doet ze de hele dag door. Vaak zegt ze er '.. hoor!' achteraan, wat het nog net iets wijzer doet klinken.
De uitspraak gaat ineens in sprongen. Bij opa en oma Knoest doet ze logopedie spelletjes en vorige week heeft ze de 'g' en de 'v' allebei leren zeggen. Nu gaat ze niet meer naar 'boten', maar naar 'boven'. Nu zingt ze niet meer 'zot is zoet' maar 'God is goed'.

Ook S kletst wat af. Alle dierengeluiden heeft ze wel onder de knie. Verder zegt ze papa, mama, appel, bal, din (drinken), hap (eten), poepoe (pop), sssss (plassen), bah, uit, op, dit (dicht), open, in.

Het 'kom je spelen?' tijdperk breekt aan...

Gisteravond na het eten ging de bel. Ik deed de deur open en voor mij stond ons overbuurmeisje. M. Zes jaar en net klaar met groep 3. De meisjes stonden naast mij in de gang, en terwijl wij haar met z'n drieën aankeken bleef ze even stil. We wachtten rustig wat er komen ging en toen zei ze zachtjes: 'ik ben vergeten hoe ze heten'. Ze wees naar E. en S. Ik zei hun namen en overbuurmeisje M. vroeg of ze samen mocht spelen. Ze dacht dat haar moeder het geen goed idee zou vinden bij hun thuis en zo kwam ze bij ons spelen.

Terwijl ze voorzichtig ons huis en speelgoed 'ontdekte' keken meidenpap en ik elkaar af en toe met een glimlach aan. Dit was de allereerste keer. De blik op het gezicht van E. was zo schattig. E. was helemaal onder de indruk en enorm vereerd dat er zomaar iemand bij haar kwam spelen. Trots liet ze de kipjes zien en het een en ander aan speelgoed.
Toen meidenpap en ik even later aan de keukentafel zaten te praten hoorden we de voordeur dicht gaan en slippers van de oprit weg huppelen. Even onverwachts als ze gekomen was, was ze ook weer vertrokken. Beduusd en lichtelijk teleurgesteld bleef E. achter. Toen ik haar naar bed bracht sprak ik met haar af dat ze ook een keer naar het overbuurmeisje toe mocht. Dan zouden we aankloppen en kon ze vragen om te spelen.

Vanmorgen kwam even onverwacht hetzelfde buurmeisje spelen. Tot grote blijdschap van E. Ze gingen samen hinkelen en M. las haar boekjes voor. Voor E. was het al snel tijd voor een middagtukje dus M. mocht 's middags terugkomen. Dat gebeurde ook, maar net te vroeg want E. lag er nog in. We spraken af dat E. bij haar zou komen na haar slaapje. Vanmiddag speelde E. dus daar en na het eten kwam ze ineens nog even langs. Samen met J. haar vriendinnetje uit het dorp en uit haar klas en uit haar gymgroep.

Zo speelde E. vanavond met twee grote meiden. En wat zat ze te genieten.

Afgelopen week heeft ze ook twee keer in de speeltuin met een meisje uit het dorp gespeeld. Het samenspelen ligt haar wel. We moeten nog een jaar wachten, maar volgens mij kan ze haar lol niet op als ze straks naar school gaat en een klas vol kinderen heeft om mee te spelen.

Zindelijk

'Ik ben een grote meid. Nu hoef ik geen luier meer aan, maar ik ga het zelf zeggen als ik moet plassen' Die boodschap hebben we heel wat keren gehoord afgelopen week. Vorige week besloot ze op een morgen dat ze wel zonder luier verder kon. Ze zei het tegen opa en oma Knoest en bleef de hele dag droog. Vanaf dat moment vertelde ze keurig wanneer ze naar de wc moest. Iets wat ze al wel eerder kon, maar niet altijd zin in had. Ze kan zichzelf ook al erg goed helpen. Broek omlaag. Billen naar achter schuiven (hele belangrijke). Na afloop afvegen en weer de broek ophijsen. Handen wassen en afdrogen. En toen ik even bij haar kwam kijken na afloop van een plas zag ik dat ze zelf een schoonmaakdoekje had gepakt om de bril nog even schoon te maken (!).

Wat een gemak dat ze naar de wc gaat. En wat besparen we er veel luiers mee :). Vandaag maar even wat onderbroekjes erbij gekocht, want daar heb ik er nu echt wat meer van nodig.

Een geslaagde dag...

De wekker stond om 5.15 uur. Hij ging af en ik was klaarwakker. Ik gunde mezelf 4 minuten om te blijven liggen en toen ging ik zo zacht als het lukte richting de badkamer om te douchen en aan te kleden. Op mijn tenen sloop ik de trap af en raapte mijn spulletjes bij elkaar. Alles was keurig klaargezet dus ging ik richting station waar ik ruim 10 minuten te vroeg aankwam.

Met enige vertraging kwam de trein aan in Utrecht, waardoor ik een kwartier later op de HU was. Precies 5 minuten had ik over om een plas te doen en naar mijn docente te lopen. Ze riep de andere docente erbij. We liepen naar een kamertje ernaast, kozen een plekje en ik haalde de dikke ordner uit mijn tas. We hadden een half uur om mijn portfolio te bespreken. En dat deden we. Competentie voor competentie werd positief beoordeeld en ik gebruikte deze gelegenheid om alle vragen die ik nog over had bij ze neer te leggen.

Toen waren er 29 minuten voorbij en was het tijd voor het eindoordeel. Ik ben geslaagd! Een last viel van mijn schouders en een gevoel van opluchting en blijdschap borrelde op.

De post HBO opleiding kinderoefentherapie was ik begonnen toen B. en ik nog samen met E. waren. We woonden nog in Utrecht en ik werkte nog in Rotterdam. In de tussentijd ben ik zwanger geworden en bevallen van S., zijn we verhuist naar twente en inmiddels heb ik een eigen praktijk in Almelo.

 Vandaag vervolgde ik mijn dag op de HU met een studiedag voor stagebegeleiders en na afloop wandelde ik nog even door de stad. Toen ik 's middags weer naar huis ging kon ik van een afstand de vlag al zien wapperen. Via een sms had B. me al laten weten dat hij trots op me was en thuisgekomen werd ik ook nog verwend. Samen met de meisjes had hij een mooie armband uitgezocht en na het eten, genoten we samen van een lekkere ijstaart.

Zonder B. was ik waarschijnlijk helemaal niet zover gekomen, daarom is een bedankje wel op z'n plaats.

Lievie, ik wil je bedanken dat je me de ruimte geeft om mezelf te ontwikkelen op een manier die bij me past. Dat je me helpt om het overzicht te houden als ik dat even kwijt bent. Dat je me een duwtje in de rug geeft als ik dat nodig heb (zelfs als ik me weer eigenwijs gedraag). En dat je trots op me bent. I love you!!!

Hollen en stilstaan

Met S. is het hollen en stilstaan. Voor een periode weten we precies wat we aan haar hebben en dan ineens breekt er een tijd aan -al dan niet aangekondigt door een fase van huilen- waarin ze zich als een speer ontwikkeld. Ik weet niet meer precies wanneer deze laatste 'groeispurt' begon, maar wat ik wel weet is dat ze in no time veranderd van een dreumes in een peuter.

 Hollen doet ze niet alleen figuurlijk. Sinds ze haar eerste losse stapjes zette ging het bijna gelijk foutloos. Van een paar losse stapjes wandelde ze ineens de kamer heen en weer en moesten we ineens opletten als er een voorbij liep of het E. of S. was. Natuurlijk heeft ze in E. een mooi voorbeeld en komt ze op tal van goeie ideeën, met rennen is ze dus ook al aan het oefenen. Soms wil ze iets sneller dan haar beentjes aankunnen wat al voor de nodige valpartijen heeft gezorgd. Toch horen we haar bijna nooit. Even opkrabbelen en opnieuw proberen.


Houtskool proeven in de speeltuin

S. vind het geweldig om te klimmen. Alles waar E. op klimt, daar klimt S. ook op. Trappen doet ze moeiteloos alleen. Naar boven én beneden kan ze al zonder hulp. Toen ik haar laatst op de overloop zette en even terug naar beneden moest om E. te halen was het traphekje naar zolder niet dicht. Terwijl ik met E. naar boven ging hoorde ik wat gestommel, maar ik zag S. niet op de overloop staan. Ineens zag ik het open traphekje. Mijn hart begon te bonken en door de open zoldertrap probeerd ik te kijken of ze aan het klimmen was. Ik zag haar niet, maar zette E. gauw neer. Deed het traphekje naar beneden dicht en stoof naar zolder. Daar stond ze. Boven aan de trap. Big smile. Trots keek ze me aan en voor mijn ogen (dat was nog het toppunt) begon ze een dansje te doen. 

En dat is S. ten voeten uit. Een pretletter. Altijd lachen, giechelen, gillen van plezier. Wat een heerlijk gezicht en wat een heerlijk geluid. Als S. blij is dan wordt je automatisch ook een beetje blij.

Het communiceren met S. wordt steeds makkelijk nu er allemaal woorden komen. Bal, bam, boem, oh oooh, mama, papa, ja, baam (banaan) zijn de meest gehoorde. En natuurlijk de klinkers van haar eigen naam.

Ze vind het enorm leuk om dingen te doen die grote kinderen doen. In de speeltuin wil ze alles proberen. Zijn we in de stad dan gaat ze met plezier in het autootje, als het autootje begint te bewegen heeft ze de grootste lol.

Het is elke dag weer een zegen om te mogen genieten van onze meiden. En dat doen we dan ook zoveel als we kunnen.

Kraamvisite

Hoera! F. heeft een broertje. Maandag kregen we het telefoontje dat J. was geboren en vanaf dat moment kon ik niet wachten om een kijkje te nemen bij het kleine schatje.

Vanavond was het zover. We hadden voor J. een konijn gemaakt van fleece met een klein fleecekleedje erbij en voor F. namen we een bal mee. Een aantal dagen geleden mocht E. van mij even kijken of het konijn wel lekker kon knuffelen en volgens haar was dat het geval. Eigenlijk wilde ze m niet meer loslaten. Maar ze moest toch van mij, want ik maakte nog een broekje voor de grijze knuffel.

Vanaf het moment dat we aankwamen verandere E. in een soort minimoedertje. Ze wilde J. dolgraag op schoot en ging keurig stil zitten met haar rug tegen de rugleuning. Wanneer ze iets wilde zeggen deed ze dat met zo'n zacht piepstemmetje dat het bijna niet te verstaan was en tussen door aaide ze af en toe zijn kleine koppie of gaf ze een kusje.

Een jaar of 5 geleden fantaseerden we met ome Sjaak en tante Sjaan over de toekomst. We zaten met z'n viertjes op het strand en stelden ons voor hoe we later op het strand zouden zitten met 6 kinderen om ons heen. Het is niet te geloven hoe hard de tijd vliegt. Inmiddels stappen S. en F. al vrolijk door de kamer (lees: klimmen op tafeltjes en vallen van trapjes) en zijn er al 4 kinderen...

Toen ik vanavond even mocht genieten met J. op de arm dacht B. wat te horen klapperen.. Ik heb zelf niets gehoord. Maar we zullen over 5 jaar nog eens terugblikken :)

Koprol

Mijn eerste berichtje op deze blog noemde ik Koprollen. Het eigenlijke onderwerp was toen nog knakworstjes. Deze keer wil ik het juist over de ouderwetse koprol hebben. Je staat voor een mat, zet je handen erop, richt je hoofd tussen je benen en rolt vooruit.

E. kan het sinds kort. Ze doet het helemaal zelf en vindt het erg leuk. Op een mat, op de grond, op het gras of in de zandbak. Het maakt haar niet uit of er plek is of niet, of S. net voor haar langs loopt of niet, als ze het in haar koppie krijgt gaat ze rollen.

Toen E. trots aan meidenpap liet zien dat ze het kon, leek het ons leuk als B. het ook even zou proberen. De matjes lagen op de grond, maar B. bedankte vriendelijk. Hij zei: 'mama doet het wel even'. Makkelijk als ik ben liep ik naar het randje van de mat. Ik ging door mijn hurken. Zette mijn handen neer. Slik. Wat ziet dat er hard en hoog uit! Ik had het kunnen doen, ik had kunnen doorzetten. Ik deed het niet. Het maakte E. niets uit. Ze was allang blij dat er weer plek was voor haar eigen koprol. Maar het werd me weer even duidelijk dat mijn rol die van een moeder is, en als moeder doe je weer hele andere dingen.

Handen op de mat en rollen maar...

Okee, de bigsmile is niet vastgelegd, maar de koprol staat erop:)

Snel

Het stappen gaat goed. Vooral aan de hand loopt S. als een speer, maar ook zonder hand krijgt ze steeds meer vertrouwen in eigen benen. Dat gaat alleen iets minder snel. En dat is nou net wat S. leuk vind. Snel. Daarom kiest ze nog meestal voor de gemakkelijkste (en snelste) weg, het kruipen.

Van de week liet ik de meisjes weten dat we naar boven gingen. We stonden nog in de keuken en voordat ik naar de trap liep ging ik nog even gauw de tuin in om iets te pakken. De meiden gingen vast richting de trap. E. deed de deur open en bleef netjes onder aan de trap wachten. Toen riep ze me: 'mamaa, S. gaat al naar boten. S. mat tot niet naar boten?'

Ik rende naar de trap en kon S. al niet meer zien, ze was de bocht al om en stond op de 9e traptrede. Tsja.. snel dus. Gelukkig is ze naast snel ook erg handig. Alles waar ze op klimt, daar klimt ze ook keurig in zn achteruit weer zelf af zonder te vallen. Toch was ik blij dat ik bij dr was en het laatste stukje tilde ik haar snel omhoog. Want trappen en risico nemen, dat doe ik maar liever niet meer.

Springen

MAMAAA... WE ZITTEN SAMEN OP DE AUTO!

Ik laat mijn bezigheden in de keuken even voor wat ze zijn en kijk naar buiten. Daar komen ze aangereden. E. aan het stuur en S. erachter. Met haar handjes houdt ze E. goed vast en zo rijden ze mijn kant op. Ze worden steeds groter en beginnen inmiddels echt samen te spelen. Big smile op twee gezichtjes. Dolle pret. Hoe ze er samen opgeklommen zijn heb ik niet gezien, maar vermoedelijk is E.gewoon tussen S. en het stuurtje in geploft.

Inmiddels zijn we gewend aan het ritme waarbij er eerst wat zeurderige dagen voorbij moeten komen voor er ineens weer allemaal nieuwe dingen lukken. Een van de sprongen waar we bij S. nu al even op 'wachten' is het los staan en lopen. Hoewel ze al een tijdje behoorlijk sterk is in de benen geeft ze toch de voorkeur aan het door de knieen zakken en wegkruipen als ik haar probeer neer te zetten.

Terwijl deze sprong voor ons gevoel ieder moment kan komen zien we talloze andere sprongetjes in haar ontwikkeling. Ze kletst steeds meer met ons mee. Papa, mama, diediedie en veruit favoriet: 'bèèèhh'. Als ze een dier ziet, ongeacht of het een schaap, duif, kip of slang is, zegt ze bèèèhh... Ze kan ook 'boe', maar ook bij koeien geeft ze meestal de voorkeur aan bèèèhh.. Ze wijst tijdens het mekkeren wel keurig het dier aan waar ze naar kijkt.

Een groot verschil met grote zus E. is dat S. een voorbeeld heeft. De hele dag houdt ze in de gaten wat haar grote zus allemaal doet en kan en dat zijn natuurlijk de leukste dingen om te oefenen. Zo klimt ze al weken zelf uit haar kinderstoel. Gordel of niet, S. piept er zo tussendoor en al meerdere keren moest ik er op af rennen omdat ze in haar stoel was gaan staan. Ze klimt ook op de loopauto (lees: ze gaat er gerust boven op staan met de handjes aan het stuur) en gisteren in de speeltuin zaten B. en ik eventjes te kletsen en toen was mevrouw ondertussen halverwege de trap naar de glijbaan geklommen. Ze klom er overigens ook zelf keurig in z'n achteruit vanaf.

Maar ook letterlijk maakt ze sprongetjes. Ook dit heeft ze van haar grote zus gezien. Dan gaat ze staan in haar ledikantje, ze houdt zich vast en begint te 'springen'. Ze heeft zelf geen flauw idee hoe schattig dit eruit ziet, want haar hoofdstabiliteit is nog niet optimaal waardoor haar koppie heel grappig begint te wiebelen.

En samen hebben de meisjes dus ook de grootste pret.. Hun belevingswereld begint steeds dichter bij elkaar te komen en doordat S. wat groter wordt kan er steeds meer gecommuniceerd worden. De laatste dagen kan ik toch wel zeggen dat S. los staat. Als we haar neerzetten blijft ze netjes even staan. En ook zelf probeert ze voorzichtig een hand los te laten als ze er zin in heeft. Nu nog even het sprongetje 'loslopen', dan scheelt dat een heleboel zwarte knieën en wasjes deze zomer..

Vocabulair

E. was 1 jaar en 9 maanden oud. Samen met S. mocht ze logeren bij opa en oma V. Alles was voorbereid, spullen waren ingepakt en daar gingen we. In de logeerkoffer zat een briefje voor opa en oma.

Wij konden in die tijd al flink communiceren met E. Ze kende al aardig wat woorden en kon zichzelf redelijk goed duidelijk maken. Aan ons althans. Want hoewel wij precies wisten wat ze bedoelde, zagen we om ons heen nog wel eens vragende gezichten.

Wat er op het briefje voor opa en oma stond?

hammie = eten
dinne = drinken
otee = kopje thee of koffie
ammuh = armen
bemuh = benen
haai = haar
okkuh = oren of ogen
noei noei = neus
daai = draaien
toel = stoel
noewe = schoenen
kokke = sokken
boe = broek
touw = trui
bah of bleeh = vies
bah inne boe = vieze luier
nah of nah-t = nat (meestal bed)
doei doei = tot ziens of laat me met rust
nij of nijnij = nijntje
doja = dora (kent ze alleen van haar sokken)
klikla = vliefer
klikla auto = vliegtuig of vlieg
klam = slang
toet toet = laat me er eens langs

Hieperdepiep

Ze is 1 geworden. Dat was natuurlijk een moment om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Wat een heerlijk gevoel dat die bevalling nu alweer zo lang geleden is. En ook de borstvoeding, borstontsteking en alle andere gemakken die daarbij horen. Maar wat is het gek te bedenken dat die kleine stoere meid een jaar geleden nog zo'n klein hummeltje was.

Het was een leuke verjaardag voor S. ze heeft allerlei nieuw speelgoed gekregen en (voor haar veel interessanter) de dagen rondom haar verjaardag erg veel cakejes gegeten. Ze kreeg visite van opa en oma V, opa en oma Knoest, tante Sjaan met F., en de hele familie A. Een drukte van jewelste dus aan het eind van de middag, waarna de meisjes heerlijk zijn gaan slapen om te dromen over al het moois.

Opstaan

Een paar weken geleden gebeurde het voor het eerst. Half wakker waren B. en ik in de badkamer om ons klaar te maken voor de nieuwe dag. De douche stroomde en door dat geluid duurde het even voor we het in de gaten hadden. Maar uit het niets stond E. bij ons in de badkamer.

E. slaapt al maanden in een eenpersoons bed, waar ze dus ook zelf uit kan klimmen als ze wakker is. En hoewel de deurkruk van de prinsessenkamer omhoog gericht is, is ze groot genoeg deze zelf open te maken. Het viel dus ook te verwachten en ineens was het moment daar. Het is voor ons een hele nieuwe fase want tegenwoordig kan E. dus zelf bepalen wanneer de dag begint.

Gisterochten en vanmorgen bijvoorbeeld werd ik wakker doordat het grote licht van onze slaapkamer aanging. E. kwam dolblij naar ons bed om er nog even bij te kruipen.

Ik herinner me nog goed hoe vaak ik wakker ben geworden doordat mijn moeder mij kwam wakker maken, nu word ik 's morgens wakker gemaakt door mijn dochter. Maar ik wacht rustig mijn tijd af. En dan ben ik degene die 's ochtens het licht aandoet. Ik weet alleen nog niet wat gunstiger is om de dag mee te beginnen :)

Praten en zingen

Wij krijgen regelmatig de vraag: 'Is ze thuis ook zo rustig?'. Nou, soms wel. Soms ook niet. E. kan inderdaad zichzelf erg goed vermaken. Niet altijd, maar vaak wel. Lekker zelf spelen met vanalles aan speelgoed, maar liever nog met 'echte' spullen. Pap maken voor haar pop, met een echt schepje uit de echte (lege) papdoos. Tijdens het spelen horen we haar vaak praten of zingen. Geweldig om te horen hoe ze als een echte moeder tegen haar pop of zusje praat. "Nee S., doe dat maar niet. Dat is een beetje gevaarlijk". Liedjes worden tegenwoordig uit volle borst gezongen. Als er in de songtekst een foutje sluipt is die er bijna niet meer uit te krijgen. Tientallen keren hoorden wij:

"Ik zag twee beren,
broodjes smeren,
oh het was een woooooonder.

Het was een wonder,
broodjes smeren,
dat die beren,
smeren konden... enz"

En soms blijft de plaat hangen. Halverwege het liedje schakelt ze over op een zin die eerder in het liedje voorkomt waardoor het een lied zonder eind wordt.

E. oefent ook hard met de letters. De 'r' kan ze nu uitspreken, waardoor de naam van haar zusje foutloos gezegd wordt (op een grappige manier trouwens). Alleen blijft de 'g' nog zo moeilijk. Voorlopig hoor ik bij een simpel zinnetje als 'mama, kom je terug?' uit haar mond: 'mama, kom je trut?'

Blij, blij, blij

S. klapt in haar handjes. De eerste keer (tijdens het avond eten) was het meer op toeval berust. Toen papa, mama en zus echter enthousiast begonnen te applaudiseren en joelen, begreep ze meteen dat dit iets belangrijks was. Iets om te onthouden. En dat deed ze. Ze had snel de smaak te pakken. En dat is niet het enige nieuwe, in de afgelopen tijd hebben we haar zien ja-schudden, nee-knikken, headbangen (mixje van ja en nee), dansen op muziek en vandaag probeerde ze voor het eerst los te lopen. Zelfverzekerd liet ze de bank los met haar doel, de tafel, in zicht. Ze viel echter plat op de grond. Maar de wil is er alvast.

Potje

E. Plast op een potje. Niet altijd, maar wel erg vaak. We hebben het sinds de zomer al geoefend, omdat het lekker weer was kon ze in haar zwemkleding of blootje in de tuin spelen. Het potje was in de buurt en zo heeft ze voor het eerst ervaring opgedaan in het plassen op een potje.
De afgelopen maanden hebben we er weinig aandacht aan besteed. Ik ben van mening dat het beter is om er niet teveel nadruk op te leggen voordat een kind er zelf aan toe is en ik geloof ook dat onnodige spanning het zindelijk worden alleen maar moeilijker maakt.

Zo nu en dan deed E. nog een plas, en het leek me een goed idee om het onderwerp weer aan te breken als we weer richting de zomer gaan. Maar oma Knoest dacht dat E. er wel aan toe was om zindelijk te worden. Oma heeft er ervaring mee en wist van aanpakken, dus in overleg hebben we besloten om E. meerdere malen per dag even te laten 'proberen'. En ja hoor, vanaf dag 1 kwam er een plas of drie in het potje terecht. E. vindt het maar wat mooi en is zo trots als een aap. Ze weet dat ze als het gelukt is zelf mag doortrekken en mag handen wassen. Dan loopt ze de kamer in en schreeuwt naar papa dat het weer gelukt is, om dankbaar haar complimentjes in ontvangst te nemen.

Afgelopen dinsdag schreeft oma Knoest in het oppasboekje of E. ook wat onderbroekjes mee mocht. Ze was de hele middag droog geweest en het leek haar goed om even zonder luier te proberen. Goed plan. Gister probeerden we het thuis ook even, maar na twee natte broeken heb ik bedacht dat ze dat eerst even bij oma Knoest mag oefenen :).

Poppetje

De kleuters die ik de afgelopen jaren getest heb, moesten onder andere een poppetje tekenen. Voor een heel aantal kinderen was dit teveel gevraagd en een koppoter was al te hoog gegrepen. Regelmatig werd de mond boven de neus, of de neus boven de ogen getekend. En dan heb ik het niet alleen over de vier-jarigen, nee ook kids van 6 konden nog de meest interessante krabbels op papier zetten met de titel poppetje.

Stomverbaasd zag ik vanmorgen wat E. aan het kleuren was. "Ik ga S. tekenen". Ik keek met haar mee en zag de vorm van een 'hoofd' met daarin een mond en ogen en zelfs armen aan het hoofd. Eerst dacht ik dat het toeval was. Ik pakte haar kleurbord af om er een foto van te maken. "Mama, ook nog denkbrauwen tekenen?". Ze kreeg het bord weer terug. Ik vroeg haar of S. ook haren had. Ja hoor, S. kreeg een volle bos met haar. E. ging nog even door met tekenen en inmiddels hebben we al een aantal poppetjes voorbij zien komen.

Ogen, neus, mond, oren, haren, keel.. het maakt niet uit waar we om vragen.. E. tekend de prachtigste portretten. Ik zeg: dit is een talentje!

Ze staat

Ze staat. Een aantal weken wil S. al erg graag staan. Ze kwam zelf nog maar omhoog tot kniestand, maar met een beetje hulp vond ze het geweldig om staand te spelen.

Ze lag vanavond al lekker in bed. Op haar buik. Knieen opgetrokken. E. ging ook slapen en bij binnenkomst van de prinsessenkamer zat S. in een tel klaarwakker op haar billen naar ons te lachen. Weer een tel later stond ze op haar knieen met de handen om de spijlen van haar ledikantje. E. kreeg van mij haar slaapzak aan en op het moment dat wij opnieuw een blik in de richting van S. wierpen stond ze op haar voeten. Een trots gezicht en een glimlach van oor tot oor maakte het plaatje compleet.
Een nieuwe poging om haar op de buik te leggen resulteerde in het opnieuw gaan staan, wat dit keer gepaard ging met een gierende lach. Ook na het verschonen van de luier stond ze direct op. En ze had de smaak te pakken. Toen ze later vanavond nog even mee naar beneden mocht heeft ze haar kunstje ook aan papa laten zien.

Ze kan het. We hoeven niet meer te helpen. Het is tweede kerstdag en een nieuwe fase is aangebroken. S. staat zelf op.