Scheerschuim vervolg

S heeft er ook wat moois van gemaakt met scheerschuim. Al smeerde ze het liever in haar haar.

Gelukkig heeft ze na afloop met een stralend gezicht even de tafel schoongemaakt.

Begrijpend bijbellezen en scheerschuim

In onze boekenkast staat, bij de kinderboeken, een kleuterbijbel. Het is een groot boek met mooie gekleurde plaatjes erin. Hoewel het een van de favoriete boeken van de meiden is, en het met enige regelmaat gelezen wordt, zijn de verhalen bij de plaatjes soms nog lastig. De spanningsboog van de meiden is te kort om zo'n verhaal uit te leggen, want het plaatje op de volgende bladzijde lonkt. De verhalen hebben nou eenmaal wat meer diepgang dan Nijntje is jarig of Basje doet een plasje, dus ben ik afgelopen week begonnen met 'begrijpend bijbellezen'.

Ik besloot om de meiden te laten kiezen welk verhaal we gingen lezen en vertelde erbij dat we daarna een 'werkje' zouden doen over het verhaal. De eerste keer kozen ze uitgerekend het verhaal van Abraham en Isaäk. (Gen. 22:1-19) Dit is nou precies zo'n verhaal waarvan ik na het lezen niet echt de indruk had dat E kon begrijpen wat we gelezen hadden. Dus gingen we ermee aan de slag. De meiden gingen in hun kinderstoel aan tafel. Daar bouwde ik met stenen (tuintegels) een 'altaar', daarop kwam het hout (lucifers) en we maakten vuur. Ze hadden opeens geen enkel probleem meer met concentratie. In hun ogen begonnen lichtjes te branden en ze luisterden aandachtig naar wat ik te vertellen had. Ik heb uitgelegd dat de mensen vroeger God blij maakten met een altaar, maar dat voor ons de Here Jezus is gekomen. Toen hebben we het gehad over dingen waar we God vandaag blij mee kunnen maken. Daarna hebben we uit volle borst een van E haar lievelingsliedjes gezongen :) (deze).

We hebben deze week nog een verhaal gedaan. Dit keer kozen de meisjes voor het verhaal dat de kinderen bij Jezus mogen komen. (Marcus 10:13-16) Dit verhaal hebben we nabesproken terwijl we kinderen hebben getekend in het scheerschuim op tafel.

Poppenkleedje

De hele dag worden alle poppen bij ons thuis goed verzorgt. Ze gaan naar bed. Worden wakker. Krijgen een fles. Worden gewiegd. Geknuffeld. Mogen aan tafel tijdens het eten. Gaan mee in de auto of in een buggy of loopwagen. Het ontbreekt ze aan niets met hun poppenmoedertje E. Wanneer een pop in de wagen wordt gelegd krijgen ze eerst een zacht kussentje eronder, dan een kleedje erop, pop erop en een dekentje.

En sinds we de rommelmarkt bezochten zaterdag hebben de poppen ook een eigen potje. Nu kan E. dus ook een pop meenemen wanneer het tijd is om een plasje te plegen.

E. kreeg van mij een gehaakt poppendekentje. En daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Ik denk dat het ding tot op de draad versleten zal zijn voor ze het links laat liggen. Voor S. is er ook een dekentje in de maak.

Haken

Ik had het nog nooit gedaan en had ook geen idee hoe het moest. Maar ik las erover en zag zoveel leuks dat ik het wilde gaan proberen. Ik had niets in huis en ging op pad. Bij een kraampje op de markt vroeg ik of de koopman haaknaalden verkocht. Dat deed hij en hij vroeg me welke maat ik nodig had. Ik keek hem even schaapachtig aan en zei dat ik dat eigenlijk niet wist. Ik had het nog nooit gedaan. Toen was het zijn beurt om even schaapachtig te kijken. Hij legde me uit dat ik het nummer bij mijn wol kon vinden en dat 3,5 wel een gangbare maat was. Ik had nog helemaal geen wol gekocht, dus besloot voor 3,5 te gaan.

Met een enkel filmpje van youtube en tutorial wist ik ineens hoe je begint, hoe je losse en vaste steken maken, stokjes en hoe je dat kunt combineren tot vanalles.

Haken is inderdaad zo verslavend als 'ze' zeggen. Breien heb ik nooit onder de knie gekregen op zo'n tikketikketik manier, maar haken gaat al in rap tempo. Het is zo makkelijk (in tegenstelling tot veel andere hobbies waar je vanalles voor nodig hebt) om een bolletje en een naald te pakken en te kunnen starten en stoppen wanneer je wilt.

Ik maakte een granny square van 13 toeren met een schulprandje eraan. Ik haakte een stevig hengseltje en naaide er een binnentasje in met rits. Toen had ik een perfect minitasje waar mijn portemonnee, bril, sleutels en telefoon in passen. Ik kan m alleen niet zelf dragen als E. in de buurt is, ze is zo weg van het ding dat ze het van hot naar her sleept.

Kraamvisite

Hoera! F. heeft een broertje. Maandag kregen we het telefoontje dat J. was geboren en vanaf dat moment kon ik niet wachten om een kijkje te nemen bij het kleine schatje.

Vanavond was het zover. We hadden voor J. een konijn gemaakt van fleece met een klein fleecekleedje erbij en voor F. namen we een bal mee. Een aantal dagen geleden mocht E. van mij even kijken of het konijn wel lekker kon knuffelen en volgens haar was dat het geval. Eigenlijk wilde ze m niet meer loslaten. Maar ze moest toch van mij, want ik maakte nog een broekje voor de grijze knuffel.

Vanaf het moment dat we aankwamen verandere E. in een soort minimoedertje. Ze wilde J. dolgraag op schoot en ging keurig stil zitten met haar rug tegen de rugleuning. Wanneer ze iets wilde zeggen deed ze dat met zo'n zacht piepstemmetje dat het bijna niet te verstaan was en tussen door aaide ze af en toe zijn kleine koppie of gaf ze een kusje.

Een jaar of 5 geleden fantaseerden we met ome Sjaak en tante Sjaan over de toekomst. We zaten met z'n viertjes op het strand en stelden ons voor hoe we later op het strand zouden zitten met 6 kinderen om ons heen. Het is niet te geloven hoe hard de tijd vliegt. Inmiddels stappen S. en F. al vrolijk door de kamer (lees: klimmen op tafeltjes en vallen van trapjes) en zijn er al 4 kinderen...

Toen ik vanavond even mocht genieten met J. op de arm dacht B. wat te horen klapperen.. Ik heb zelf niets gehoord. Maar we zullen over 5 jaar nog eens terugblikken :)

Luiermapje

Sinds september 2008 moet ik bij het verlaten van mijn huis altijd nagaan of het nodig is om luiers mee te nemen. Op dat moment begon ik gebruik te maken van de maxi cosi luiertas. Deze grijze tas hoorde bij de wagen en was gemaakt om alles mee te nemen wat ik bij me moest hebben.
Toen de wagen de deur uit ging, ging de luiertas mee en stapte ik over op de prinsessentas. Deze tas heeft een groot vak en daarin past alles perfect. Twee setjes schone kleding, een serie luiers voor de hele dag, het oppasboekje of als we zelf een dag weggaan de billendoekjes.

Gelukkig komt het steeds vaker voor dat we gewoon een uitstapje maken zonder dat er verschoond hoeft te worden. Voor de zekerheid neem ik nog wel voor ieder een luier mee en de billendoekjes. Maar om daar nou een aparte tas voor mee te nemen vind ik wat overdreven. De spullen in mijn eigen tas stoppen heeft ook mijn voorkeur niet, want dat resulteert regelmatig in opgefrommelde luiers of natte spullen omdat de billendoekjes lekken.

Daarom leek het me niet gek om een mapje te maken voor de luiers. Van een strookje tafelzeil (wat ik had afgeknipt omdat de tuintafel toch erg smal is) naaide ik iets in elkaar. En dit mapje gooi ik zo los in de buggy of in zn geheel in mijn eigen tas..

Okee ik heb het wiel niet uitgevonden, natuurlijk kun je daar ook een plastic tasje voor gebruiken.. maar dat zal mijn pret niet drukken. 

Kunst

Ken je dat doorstuurmailtje? B. stuurde het mij een tijdje geleden. Een compleet kunstwerk waarin alle personages werden vertolkt door platgeslagen vliegen met uitgetrokken pootjes. Toen ik dat mailtje zag moest ik wel even lachen, vliegen op hun handdoekje op het strand, of op de duikplank.. Erg grappig.

Vanmorgen zag ik de dagelijkse vangst op onze vensterbank liggen. En toen ik naar de overleden vliegen keek dacht ik.. ach ze liggen er toch. Dus maakte ik een mini variant voor de meisjes :). Ze hebben er met open mond naar gekeken. En E. blijft er over kletsen..



Terwijl ik S. net even op schoot had en haar appeltjes terugdeed in het bakje nadat ze die had omgedraaid hoor ik vanuit mijn oorhoek E. kletsen over 'stuk'.
'Stuk. Stuk. Nu is ie helemaal stuk. Kunnen we niet meer maken.'
De appeltjes zaten weer in het bakje dus kijk ik op om te zien waar E. het over heeft. Op het papiertje zie ik een van de geroosterde vliegjes helemaal vermorzeld. Het kopje kleeft nog aan haar vinger.

Tijd om op te ruimen.

NB. De pootjes eruit trekken gaat me wat te ver, dus die zaten er nog lekker aan.

Koninginnedag

Als er een datum per jaar is waarvan ik de herinneringen goed vast kan houden is het wel koninginnedag. De herinneringen van deze dag zijn voor mij nog duidelijker dan de herinneringen aan mijn eigen verjaardagen. Koninginnedag is een dag waarbij je meestal de deur uit gaat. Je kiest een stad of dorp waar je je gaat of laat vermaken.

Mijn eerste herinneringen zijn van koninginnedag in de Hilversumse Meent. Als kind je fiets versieren. 's Morgens op de stoep luisteren of je de muziek al kon horen. Zeuren wanneer we nou eindelijk vertrokken. Kijken naar de zweefmolen. Banjeren over de rommelmarkt en getrakteerd worden op iets lekkers.

Als er één koninginnedag is die in mijn geheugen gegrift staat dan is dat wel die van 2004. In de ochtend werd ik door B. per motor opgehaald. De rit ging naar Huizen. We vervolgden onze route later op de dag naar Amsterdam. Om 's avonds weer terug te gaan naar Huizen. De motor was geparkeerd en wandelend gingen we op weg naar het vuurwerk. Maar daar kwamen we niet aan.
Onderweg klommen we ergens over een hekje en streken we neer in een weilandje alwaar we met het vuurwerk op de achtergrond onze allereerste kus uitwisselden...

Vandaag kon ik weer mooie koninginnedag herinneringen toevoegen. Met nog geen potje schmink in huis besloot ik gisteravond laat nog even wat 'oranjes' voor de meisjes te maken. Van de oranje ribstof die ooit diest deed als gordijnstof voor onze camper maakte ik een -hoe zal ik het noemen- kleedje. Snel haakte ik een simpel bloemetje voor in E. dr staartje. Het vlaggetje werd tevoorschijn gehaald en vanaf vanmorgen vroeg klonk het Wilhelmus overal waar wij gingen.

De meisjes genoten van alles wat ze zagen. E. heeft elke wapperende vlag aangewezen (en dat zijn er nogal wat hier) en op de rommelmarkt hebben we 3 leuke boekjes gekocht.

Zeven jaar geleden hadden we niet kunnen bedenken dat we vandaag als gezinnetje met twee kleine meisjes over de rommelmarkt zouden trekken. En evengoed kunnen we vandaag niet bedenken hoe ons leven er over zeven jaar uitziet. En dat is vast maar goed ook. We komen er vanzelf achter. Tot die tijd hebben we nog heel wat mooie koninginnedagen voor de boeg.

Vingerverf

Als kind vond ik het geweldig om werkjes te maken. En wanneer er een reden was om iemand er blij mee te maken was het nog leuker.. We hebben het nooit geteld, maar in de loop der jaren zijn er heel wat tekeningen en andere werkjes uitgedeeld aan opa's en oma's en andere belangstellenden.

En nu ik zelf kinderen heb die kunst kunnen produceren vind ik het even leuk. Als er een goede reden is om voor iemand iets te maken, dan leg ik de meisjes uit wat de bestemming en het doel is van hun inspanningen en dan gaan ze aan de slag. Tot nu toe lijken ze er evenveel plezier in te hebben als ik vroeger. En ik geniet lekker mee..

 

Pasen (2)

In het thema pasen hebben we dit jaar ook eens iets in huis gedaan. We waren in een tuincentrum waar we wat takken meenamen, wat schattige eitjes en een doosje kuikens. Maar ook met de meiden heb ik wat 'geklutseld'.

Het werd geen hoogstaande kunst. Dat was ook niet het doel. We waren er in ieder geval een ochtendje leuk mee zoet. Van wat paarse en gele lapjes maakten we verschillende paasfiguurtjes. De meisjes hielpen met het vullen, wat op hun leeftijd natuurlijk bijzonder leuk is. Verder heeft E. geverft met paars en geel. Deze werkjes heb ik gelamineerd. Twee velletjes dienen nu als placemats. Leuk voor het paasontbijt, maar daar wachten we natuurlijk niet op. Er wordt al druk van gegeten -voor zolang ze op tafel blijven liggen tenminste-. Uit het derde velletje knipten we paasfiguurtjes. Die hingen we samen met de stoffen varianten aan de rol die nog over was gebleven van het stokpaard. Een vrolijke mobiel was het resultaat. S. kijkt haar ogen uit als we in de buurt komen. En het is maar goed dat ze er niet bij kan met haar grijpgrage handjes.

Lijmpistool, krokodil en krokodilia

Mijn nieuwe label 'handige hulpjes' wil ik graag groots openen  met.... het lijmpistool. Wat is zo'n ding toch handig. Ik was het hele bestaan van die dingen vergeten tot ik een paar maanden geleden -geloof het of niet- naar K3 zat te kijken. K3 doet veel meer dan zingen en dansen, ze presenteren namelijk ook kindertelevisie waarin ze onder andere knutselen. Nou wordt ik niet echt wild van wat ze in elkaar fröbelen, maar daarbij wordt er regelmatig gebruik gemaakt van een lijmpistool. Het apparaat kwam op mijn denkbeeldige verlanglijstje en toen ik dat tussen neus en lippen door aan meiden pap verteld had stond ik binnen twee dagen met zo'n koffertje in mijn handen.

De spullen die je met een lijmpistool vastmaakt zitten net zo snel en stevig aan elkaar als met secondenlijm, alleen kun je het makkelijk bedienen en hoef je je geen zorgen te maken dat je je vingers vastplakt.

Ik plakte bijvoorbeeld de ogen en het staartje van het nieuwe stokpaard vast met het lijmpistool en vorige week maakten we ook wat leuks. E. was thuisgekomen met een gat in haar maillot. Toen ik dat gat zag besloot ik het ding niet weg te gooien maar er iets vrolijks van te maken. Het lijmpistool was snel gepakt en opgewarmd. Binnen een minuut waren dhr. Krokodil en mw. Krokodilia geboren. Kleine moeite, maar wat een plezier. De meisjes hebben ongeveer een half uur (!) geboeid geluisterd hoe ik in mijn eentje een dialoog voerde, en een zware stem afwisselde met een piepstemmetje. Ondertussen keken ze aandachtig hoe mijn beklede handen op de tekst playbackten.

Ik maakte nog iets leuks mbv het lijmpistool, maar daar schrijf ik later over... Het lijmpistool verdient in ieder geval zeker de titel handig hulpje..

Stokpaard

Gister had ik een leuk plannetje om te knutselen, en dat pakte nog leuker uit dan verwacht. We maakten een stokpaardje. Stap voor stap maakten we alles aan elkaar. Met name E. kon ik er leuk bij betrekken en langzaam zag ze de lapjes en lintjes veranderen in een paard. We hadden een paardje uit de ark van Noach erbij genomen om te kijken wat een paard heeft -ogen, oren, teugels-. E. hielp me met spelden in het kussentje steken, ogen vasthouden, 'watjes' in het paard doen en toen was ie klaar. De stok maakten we van een of andere onhandige kartonnen rol die al veel te lang in de bijkeuken lag. Nog gauw een staartje eraan gemaakt en spelen maar. E. was er helemaal gek mee. "Hiiiii, hiiiiii" ging ze door de kamer. Met een hand aan de teugel en de andere aaiend over het paardenhoofd huppelde ze heen en weer. En zelfs S. zocht het nieuwe dier even op. Toen E. op bed lag spotte ik S. ineens in de woonkamer, aaide ze het paard over de wangen.

Een tasje voor E.

Enthousiast geworden door deze blog, besloot ik vanmorgen om een tasje te maken met E.. Ik haalde wat lapjes van zolder en daar had ik nog een mooi roze ritsje liggen dat ik lang geleden op de lapjesmarkt in Utrecht had meegenomen. Met de naaimachine, de lapjes, mijn speldenkussen en stofschaar ging ik naar beneden om me aan de keukentafel te installeren.

Ik begon met de hulp van allebei de meisjes. Want de lapjes moesten nog gestreken worden en een beetje hulp is nooit weg natuurlijk. Die hulp veranderde echter bij het echte werk al snel in een felle concurentiestrijd met de naaimachine om aandacht. Het tasje werd een simpel modelletje, zonder hengsel zodat E. er ook veilig mee kan spelen als ik even niet oplet. En aangezien het niet al te ingewikkeld was wilde ik het ook graag gelijk afmaken. Door de meisjes werd ondertussen alles uit de kast getrokken om mijn aandacht van het 'werk' te houden. Maar ik liet me niet afleiden.

Binnen een mum van tijd was het gepiept en was iedereen weer tevreden. De tas werd gevuld met speelgoed en het ritsje werd open en dicht gedaan en nog eens en nog eens en nog eens.

Klutselen

De afgelopen weken probeer ik de dagen wat anders in te vullen met de meisjes. In plaats van mijn activiteiten af te stemmen op hun ritme, stem ik hun ritme af op de activiteiten.. Dat klinkt zo niet echt goed, maar het werkt.. De meiden lijken veel beter in hun vel te zitten.

 

Ik merkte dat het ritme zoals we gewend waren nogal benauwend werkte. Voor mijn gevoel moesten we vanalles laten of enorm heuen om het op tijd voor elkaar te krijgen. We kwamen niet echt aan veel dingen toe en de meisjes waren niet altijd even tevreden met de planning :)

Nu ga ik 's ochtends iets met ze ondernemen ongeacht hoelaat we ermee klaar zijn en als het later wordt dan slapen ze gewoon wat later. Zo gingen we gister nog met de fiets naar het buurdorp om boodschappen te doen. Het was al halverwege de ochtend voor we vertrokken en een paar weken geleden zou ik om die tijd niet meer gegaan zijn. Maar het was leuk, ging goed en S. heeft onderweg in de fietskar alvast wat getukt. Thuis gekomen rustig wat gegeten in de tuin, E. nog even gefietst, S. nog even op de loopauto en tegen twee uur lagen ze pas in bed. Maar ze waren vrolijk, hebben goed geslapen en ook meidenpap viel het op rond etenstijd hoe vrolijk ze eigenlijk waren.

Zaterdag ochtend hebben we (nadat we al cakejes hadden gemaakt) nog bloemen geknutseld. Het leek me ineens leuk. Ik haalde wat lapjes van zolder, naald en draad en samen hebben we er wat vrolijks van gemaakt. En dat is nou het leuke.. zo krijgen we op één dag veel meer voor elkaar!

Poppetje

De kleuters die ik de afgelopen jaren getest heb, moesten onder andere een poppetje tekenen. Voor een heel aantal kinderen was dit teveel gevraagd en een koppoter was al te hoog gegrepen. Regelmatig werd de mond boven de neus, of de neus boven de ogen getekend. En dan heb ik het niet alleen over de vier-jarigen, nee ook kids van 6 konden nog de meest interessante krabbels op papier zetten met de titel poppetje.

Stomverbaasd zag ik vanmorgen wat E. aan het kleuren was. "Ik ga S. tekenen". Ik keek met haar mee en zag de vorm van een 'hoofd' met daarin een mond en ogen en zelfs armen aan het hoofd. Eerst dacht ik dat het toeval was. Ik pakte haar kleurbord af om er een foto van te maken. "Mama, ook nog denkbrauwen tekenen?". Ze kreeg het bord weer terug. Ik vroeg haar of S. ook haren had. Ja hoor, S. kreeg een volle bos met haar. E. ging nog even door met tekenen en inmiddels hebben we al een aantal poppetjes voorbij zien komen.

Ogen, neus, mond, oren, haren, keel.. het maakt niet uit waar we om vragen.. E. tekend de prachtigste portretten. Ik zeg: dit is een talentje!

Ketting rijgen

Door mijn ervaring met kleuters in het onderwijs, weet ik hoe moeilijk het is om een ketting te rijgen. Er kan van alles mis gaan. Om de klus te klaren moeten de handen goed kunnen samenwerken. Een hand moet de leiding nemen, de ander volgen. Stuur je het draadje door de kraal, of stuur je de kraal om het draadje? En met welke hand pak je dan weer het draadje aan de andere kant eruit? Het maken van een ketting vraagt om concentratie, oog-handcoördinatie, fijne motoriek en een goed handelingsplan.
In de afgelopen jaren heb ik heel wat kralen over de grond zien dobbelen en opgeraapt. Gefrustreerde kinderen gemotiveerd. Geduldig tips gegeven en voor gedaan wat het beste werkt.

Toen was E. aan de beurt. E was al onder de indruk toen het doosje nog dicht zat en kon niet wachten om met de kralen aan de slag te gaan. Mijn gevoel zei dat ik uiteindelijk zelf de ketting moest maken, maar bij de aanblik van E.'s enthousiasme had ik daar geen problemen mee.

Je kunt je voorstellen hoe trots ik was toen E na een keer voordoen moeiteloos kraal voor kraal aan het draadje reeg. Opperste concentratie, zorgvuldig uitgekozen kleuren, een pincetgreep zoals ze het op de basisschool maar sporadisch zien, zat ze in haar kinderstoel te rijgen. Het ging zelfs zo goed dat ik ondertussen weg kon lopen om wat anders te doen. En dat deed ik. E. had juist een stuk of twintig kralen erop zitten en toen gebeurde het.. ze pakte per ongeluk de verkeerde kant. Het geluid van de kralen op het laminaat moet je er zelf bij denken, maar mijn gevoel had het toch bij het rechte eind gehad. Ik heb uiteindelijk zelf de ketting gemaakt.