Kartonnen doos

Dat is toch leuk, als je kinderen zich kunnen vermaken met een kartonnen doos? We hadden een paar dozen in de keuken staan en de meisjes hadden er al snel wat leuke spelletjes mee verzonnen. Met een beetje fantasie waren ze aan het varen of zaten ze in een trein. Ik vond dat leuk. Zij vonden het ook leuk.

Honderd keer waren ze al in en uit de doos geklommen. En toen leunde S. met haar gewicht tegen de doos. Zo viel ze voorover met haar gezicht op het laminaat. Dikke tranen en piepende oren (voor ons) tot gevolg. Terwijl ik haar tegen me aan hiel voelde ik hoe haar longen zich telken vulden en zo hard als ze kon liet ze weten dat het echt zeer deed.

"Heb je je pijn gedaan?" Vroeg ik haar zachtjes. Het antwoord dat ze dan geeft is zo schattig (we maken dit vaker mee). Op een heel hoog toontje, dat nog hoger wordt zegt (lees: vraagt) ze "jaaaaaaa???".
Zo stelde ik haar nog wat vragen naar de bekende weg en met het geven van hetzelfde antwoord werd ze langzaam rustig.

Met een koud nat doekje veegde ik wat bloed van haar mondje wat het vermoeden dat ze een tand door haar lip was gevallen aanzwengelde. Ze deed haar mond niet open om me te laten kijken maar zat heel rustig bij me op schoot terwijl ze driftig begon te duimen. Toen de ergste schrik eraf was kreeg ik de kans om even in haar mond te gluren. Haar lip was heel, maar iets anders klopte niet aan het plaatje. Van haar linker voortand was een stukje af.

Inmiddels weten we dat ze er geen last van heeft (ze laat dat iig niet merken). En zoals het er nu uitziet staat het eigenlijk heel schattig. Even afwachten nog of de tand een ander kleurtje aan gaat nemen.

Hoezo, scherven brengen geluk?

Als een soort detective achterhaalde ik vandaag wat er zich had afgespeeld in onze achtertuin. Dat er uberhaubt iets was gebeurd was mij in eerste instantie ontgaan, maar langzaam aan vielen de puzzelstukjes op de plaats en ontstond er een verhaal.

Mijn eerste clue was een diepe snee in het been van S. Ik wilde de meisjes voor de lunch in bad doen. Het was hard nodig. Ze hadden buiten gespeeld en waren erg vies. S. had rondgekropen, bruine knieën en zelfs een gat in haar -gelukkig oude- legging gekropen.

We gingen naar boven en terwijl het warme water het bad in stroomde trokken we de kleren van de meisjes uit. Bij het zien van de snee schrok ik even. Wat? Zo'n diepe snee? Hoe heb ik dat gemist? Wat is er gebeurd? Wanneer? En hoe?

Op dat moment begon mijn onderzoek.
Een flashback bracht me terug naar de tuin. De meisjes speelden buiten en S. begon te huilen. In een halve seconden scande ik de situatie en zag iig dat E. op een dusdanige afstand stond dat zij niet de oorzaak was van deze schreeuw om hulp. S. zat op het gras en hield het kruiwagentje vast. Ik trok te conclusie dat ze niet had kunnen blijven staan met haar wagentje.

Terug in de realiteit bedacht ik me dat ze zich op dat moment waarschijnlijk had bezeerd. De vraag was nog steeds waaraan? Zulke scherpe dingen bewaren we toch niet in de tuin?

Ik badderde de meisjes en piekerde nog even verder. Terug beneden zette ik de meisjes aan de lunch en ging toch eens een kijkje nemen in de tuin. Daar vond ik op de plek waar ze met haar kruiwagentje in het gras was geland een enorm stuk glas. Terug naar binnen viel mijn oog ineens op het bloedspoor in de keuken (kruipspoor van achterdeur tot woonkamer).

Op dat glas was ze ongetwijfeld gevallen. Maar hoe kwam het er? Het was me nog steeds een raadsel. Het leek niet op onze drinkglazen.

Later op de middag ging ik opnieuw op onderzoek uit. Achter het speelhuisje van de kinderen vond ik een stapeltje glasscherven en daartussen een hoopje bindertjes (om de klimplant vast te maken). Okee, nu ging er een lichtje branden. Deze bindertjes hadden in het glazen potje bij de klimplant gestaan.

Maar de vraag bleef, hoe kwam dat potje kapot achter het speelhuisje? Een blik omhoog en ik had een antwoord op mijn vraag. Op het kookplaatje van het speelhuisje stond de helft van het kapotte potje. Het (halve) potje stond op de vastgedraaide deksel, de scherpe glaspunten staken omhoog en de onderkant lag er dus naast op de grond.

Voor mijn ogen zag ik hoe het gegaan was. E. had het potje gevonden en was er mee gaan spelen in het huisje. Het potje viel uit het keukentje achter het huisje. Stuk. Ze probeerde er een deel van terug te zetten, met succes. De rest bleef liggen. S. vond een mooi stuk glas en nam het mee. Toen ze op haar route struikelde landde ze op het glas.
Een snee in haar been een kapotte legging en bruine vlek tot gevolg.

Toen de meisjes wakker waren heb ik voorzichtig navraag gedaan bij de enige getuige, E.. En jawel. Het verhaal klopte.

Gelukkig zit de snee netjes dicht en heeft ze er geen last van.

Sausje smeren

Een grote blauwe dolfijn was het eerste wat opviel. Daarna kwamen de twee verdrietige oogjes erboven. En onder de blauwe dolfijn de vertrouwde vingertjes, die altijd troost bieden. Ze was gevallen. Voor de zoveelste keer. En wéér op haar lip. Deze keer geen tand er doorheen, maar op de voorkant van haar bovenlip. Een schaafwond als bewijs.

We begonnen trouw te smeren. Ik vraag me werkelijk af of 'vallen en stoten zalf' enig nut heeft, maar het placebo effect is aanwezig.. en dat is voor mij wel reden genoeg. Als het litteken uiteindelijk dan minder zichtbaar is is dat mooi meegenomen.

Elke avond smeren we het 'sausje' op de lip. E. mag zelf smeren. Uiterst geconcentreerd lepelt ze met haar wijsvinger het beetje zalf dat ik uit het tubetje knijp. Vervolgens brengt ze haar vinger voorzichtig naar haar lip en wrijft het zachtjes heen en weer. Gek is ze op smeren. Als ik het een avond vergeet dan vraagt ze er zelf om. Ze smeert zich na het badderen zelf in met bodylotion, ze smeert haar lip in en ze smeert als het even kan vanalles in haar haar. Vorige week wist ze -in de halve minuut dat ik boven was om luiers te pakken, om mee te nemen naar de oppas- het kleine potje sudocrem uit de tas te hengelen. Toen ik beneden kwam was ze alvast begonnen met smeren. Ze zei iets in de trant van: "Ik heb het sausje gesmeerd". Maar dat was natuurlijk overbodige informatie..

Van de trap gevallen

E. is van de trap gevallen, en nee ik heb het niet over haar kapsel.. Het begon allemaal met een spuitluier van S.

We waren allemaal nog beneden toen S. een onaangename lucht begon te verspreiden. Haar romper kleurde al geel/bruin bij de rug dus hup naar boven. Op de prinsessenkamer aangekomen lag S. op het aankleedkussen met de poep tot aan haar oksels. Alles wat ze had gedragen aan kleding kon direct de was in. Terwijl ik de schade aan het opnemen was hoorde ik beneden de deur opengaan. Klik. Een korte stilte.. Toen hoorde ik E., ze wilde boven 'pelen'.
"Nou lievie, wacht maar even beneden.. mama komt zo weer naar je toe." Maar nee, E. wilde naar boven. Ze zei 'nee' en ik hoorde aan haar stem dat het menes was.

Nou ken ik haar en ik weet dat ze de afgelopen tijd nogal baldadig kan zijn. Terwijl ik een blik wierp op de chaos voor mij moest ik een beslissing nemen. Ik besloot te zeggen dat ze naar boven mocht komen. Natuurlijk had ik haar liever beneden gehad, maar het leek me veiliger om haar toestemming te geven dan dat ze stiekem zou gaan doen. -Bovendien beklimt ze al een jaar die trap en hoewel ik altijd achter haar loop hoef ik nooit te helpen.-

Met ingehouden adem poetste ik de billen (en rug en de rest) van S. schoon en hield ik tussendoor mijn ogen op de trap gericht. En het ging goed. Heel lang. Helemaal tot bovenaan. Een voet stond al boven en haar handen hadden het traphekje al vast. Maar helaas raakte ze op dat moment uit balans.
Voor mijn ogen zag ik E. als in slomotion achterover in het trapgat verdwijnen. Een hoop herrie volgde, toen een korte stilte en toen begon ze te huilen. Ik zette S. met haar blote billen in haar bedje en vloog naar beneden. Daar lag E. op haar buik op de trap met haar handen naar de grond. Ik tilde E. op en nam haar mee naar boven.
Ze zat bij me op schoot. Haar buik tegen mijn buik en haar armen om me heen geslagen. Dikke tranen en ik liet haar eerst even rustig uithuilen. Wat een schrik. Daarna namen we de situatie op. Ze was op haar hoofd gevallen. Ja, een bult. Eigenlijk meer een soort heuvel want een van de treden had een streep achtergelaten op haar koppie. We hebben nog verder gezocht maar konden niets vinden, nog geen blauwe plek. Ook vanmorgen niet.

Toen E. van de ergste schrik bekomen was haalde ik S. weer uit haar bedje. Die had van schrik een grote plas in haar bed gedaan.

Wat een ochtend. Ik weet dat kinderen 'van elastiek' zijn, maar ik probeer maar niet te denken aan hoe het ook had kunnen aflopen. Gelukkig heeft E. er weinig last van gehad. Ze is zich nu wel ineens bewust van het risico bij traplopen en doet het allemaal wat voorzichtiger aan. En dat lijkt mij een hele positieve bijwerking.

Oorpijn

Voor zover ik me kan herinneren heb ik als kind nooit oorpijn gehad. De meisjes wel, en ook al meer dan eens. De eerste keer dat we met oorpijn te maken kregen was E. nog nul jaar, dit liep uit op een kuurtje en ging daarna ook weer over. Maar dat was pas het begin van een zichzelf herhalend patroon. Ook S. heeft al voor haar eerste verjaardag last gehad van oorpijn en daar een kuurtje voor gekregen.

Op dit moment is het weer raak. Eraan vooraf gaat er altijd een periode van gedoe en onzekerheid. Ook deze keer weer begon het daarmee. Vorige week. S. was veel aan het huilen en ook regelmatig krijsen. Wanneer ze naar bed werd gebracht was het drama en haalde ik haar soms er direct weer uit omdat het niet om aan te zien was. Je zou verwachten dat wij de link dan snel kunnen leggen tussen het huilen en oorpijn -helemaal omdat ze snotverkouden was-. Maar nee, je wordt aan het twijfelen gebracht. Want ze wordt ook bijzonder eigenwijs en gaat soms ook huilen als ik de kamer verlaat. En bij het verschonen lag ze ook plat en bleef het stil. En ze staat op het punt om een sprongetje te maken, ze staat al bijna los dus daar kan het huilen ook van komen.

Donderdag besprak ik het even met oma Knoest. Die dacht ook dat het gewoon haar willetje was want ze viel na even huilen gewoon in slaap.

Vrijdagmiddag zie ik wat bloed op S. haar wijsvingertje. De eerste gedachte was dat ze een wondje had bij haar nagel, maar binnen een halve seconde drong het tot me door. Die vinger kwam ongetwijfeld uit haar oor. Ja hoor.. het was raak, een bloedoortje. Gelukkig was nu ook meteen de ergste druk er vanaf en ging het weer de goede kant op.

Zaterdagmiddag kwam E. huilend uit bed. Helemaal van slag van de oorpijn. Voor de zekerheid even de huisartsenpost gebeld om te vragen wanneer we iets moeten ondernemen. We hoeven pas langs te gaan als ze langer dan drie dagen koorts hebben.

Nu slapen de meiden dus met hun hoofdeinde omhoog, krijgen ze regelmatig een 'snuifje' en hebben we wat gestoomd. Bij erge pijn mogen ze zo'n lekker pilletje (ja ze vraagt er zelfs om of ze alsjeblieft een pilletje mag).. En dan hopen we maar dat het snel voorbij is met de kou en de verkoudheid die daarbij telkens opduikt.

Afdruk

E. was nog geen 9 maanden. We bezochten op zondagmorgen een dienst in de kerk waar haar opa en oma normaal gesproken naar toe gaan. Tijdens de dienst mocht E. naar de oppas. Toen tegen het einde van de dienst de kinderen werden gehaald, haalde oma E. van de oppas. Oma kwam terug met E. op de arm en van een afstand zag ik al dat haar wang vreemde vlekken had. Eerst dacht ik dat ze ergens op had gelegen, van dichterbij was te zien dat het ergens anders om ging. Een kindje had op een onbewaakt ogenblik een hap willen nemen van E. haar lekkere wangetje. Wat zeg ik, een hap? Een stuk of 5 keer had ze er stevig op gebeten, met een afdruk van haar gebit op de wang van E. als gevolg. Het heeft ongeveer een week geduurd voordat de tanden van het onbekende kindje niet meer zichtbaar waren.

Inmiddels is E. twee en heeft ze zelf haar afdruk achter gelaten. Niet in een wang, maar in een voet. Die van S. welteverstaan. Vanuit de keuken keek ik de kamer in, waar E. en S. samen al een tijdje lief hadden gespeeld. S. zat in de kinderstoel en E. had haar speelgoed aangegeven en zo waren ze samen al even zoet. Precies op het moment dat ik de kamer in keek, hoorde ik het geluid van S. Een harde brul als start van een huilbui. En ik zag de voet van S. nog net uit de mond van E. komen. Het duurde geen week voor de afdruk verdwenen was, hooguit een dag. Maar het gebit van E. was duidelijk zichtbaar. 

En S. op haar plaats kan er ook wat van. Ze houdt ervan haar twee vlijmscherpe ondertandjes en vier vlijmscherpe boventandjes ergens in mijn gezicht of schouder te zetten. Het is haar alleen tot dusver nog niet gelukt een afdruk achter te laten.